complementair onderzoek en behandeling bij de ziekte van Lyme

Borrelia en Aluminium intoxicatie

Borrelia en Aluminium intoxicatie. 

Borrelia en Aluminium intoxicatieEr zijn al een tijdje linken gelegd tussen de Borrelia en zware metalen. Maar wat zijn deze linken eigenlijk en hoe beïnvloeden zware metalen ons lichaam waardoor de Borrelia bacterie vrij spel kan krijgen?  We zien steeds meer mensen met een chronische borreliose. De klachten die hiermee gepaard gaan zijn vaak overlappend met verschillende westerse diagnoses. Het belangrijkste kenmerk is vaak vermoeidheid, zenuw prikkels of tintelingen, achteruitgang van cognitieve functies en soms haaruitval etc. Als we gaan kijken naar de bekendste zware metalen moeten we denken aan Aluminium, Lood, Cadmium, Kwik, Arseen en Tin. Vooral onder de 40+ onder ons zien we dat een aantal van deze metalen veelvuldig gebruikt zijn en dat een belasting van zware metalen vaak kan meespelen in hun gezondheid. De jongere generatie is in de regel minder vaak met kwik en lood in aanraking gekomen maar des te meer met Aluminium, Cadmium en Tin. Vanuit onze voeding kunnen we opmerken dat zware metalen verhoogd voorkomen in:

  • Schaal- en schelpdieren, zoals kreeft, wolhandkrab, mosselen, inktvis.
  • Roofvissen, zoals zwaardvis, haai, tonijn, makreel, snoek, snoekbaars, paling.
  • Orgaanvlees, vooral nieren en lever
  • Groenten uit de vollegrond, zoals kool, wortelen, bladgroenten, knolgroenten
  • Andere plantaardige producten uit de volle grond, zoals aardappelen, peulvruchten, granen

Verder komen zware metalen terug in verfstoffen, en soldeerranden van ingeblikt eten (Tin). Ook de oude amalgaam vullingen spelen bij de wat ouderen een belangrijke rol. Deze lekken continu kwik. Ook komt er bij het verwijderen van oude vullingen vaak enorme hoeveelheden kwik vrij. Met name jonge meisjes worden veelvuldig belast met Aluminium door het gebruik van overmatig deodorant, zonnebrand, lippenstift, blush en nagellak. Aluminium krijgen we daarnaast ook binnen door middel van leidingwater, chemtrails, vaccinaties en via onze voeding door het gebruik van kunstmest en aluminiumfolie. Het Kenmerk van zware metalen is vaak hetzelfde. Als het lichaam de zware metalen niet kan afvoeren en uitscheiden worden ze opgeslagen in vettig weefsel. Hierbij moeten we denken aan gewoon lichaamsvet, beenmerg en de myelineschede (omhulsel van de zenuw). Ook verstoren ze de hormoonproductie van de bijnieren en neurotransmitters. Aluminium heeft daarnaast direct de neiging om de ijzerstatus in het lichaam te verminderen. In een eerder artikel had ik al aangegeven dat als de ijzerstatus in het lichaam hoog is de Borrelia minder virulent (actief) is als bij een lage ijzerstatus. Ook vervangt aluminium het ijzer op de receptoren waardoor vitamine B12 moeilijk kan worden ingebouwd in de rode bloedcellen. Dit is wat we ook regelmatig tegenkomen. Tekorten aan vitamine B12 en ijzer (bloedarmoede), Als dit alles heeft plaatsgevonden wordt het voor een Borrelia bacterie steeds eenvoudiger om virulent (actief) te worden en om klachten te gaan veroorzaken. Aluminium wordt ook direct in verband gebracht met de ziekte Alzheimer. Zoals ik in een eerder artikel al had aangegeven wordt Alzheimer ook direct in verband gebracht met de ziekte van Lyme. Waarschijnlijk versterken deze twee elkaar. In 2012 zijn er 250.000 Alzheimer patiënten geregistreerd. Naar verwachting zal dit in 2020 opgelopen zijn tot 500.000 mensen. Uit de litteratuur kunnen we concluderen dat met name bij Lyme patiënten die niet of nauwelijks reageren op behandeling er ook gekeken moet worden naar een zware metalen belasting. Ook moet er in de voeding rekening gehouden worden met deze belasting en eventueel moet er ondersteund worden  met kruiden of voedingssupplementen om deze toxines langzaam te verwijderen. Uiteraard is dit maar een tipje van wat zware metalen in ons lichaam doen en veel moet nog worden onderzocht.

 

Bron:

//www.ilads.org/lyme/treatment-guideline.php

 //www.natuurdietisten.nl/detail.php?id=617&cod=17&page=

//www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/24878590

//www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC3986683/